«حوا»
حوا در حقيقت تجلي جمال الهي بود و هديه اي که خداوند به آدم داد . حوا داستان آفرينش

خودش را اينطور نقل ميکنه که من وقتي چشمم را باز کردم ديدم که در بهشت بر روي گلي

نشسته ام . ( مثل ما که ناگهان خود را در وسط معرکه عالم ميبينيم . ) نگاه کردم به اطرافم

وديدم که آسمان بالاي سرم است و از يک غاري آب مياد . صداي آب مرا مسحور خودش

کرد و بعد ديدم که اين آب همينطور سرازير شد تا اينکه تمام فضاي برکه را پر کرد .

( هرچند که در آن موقع نميدانست آب و برکه و عکس چيه ولي ديد که يک چيز روشني آمد

و همه جا را گرفت . ) بعد ديدم از آسمان فيروزه اي که يکي بالاي سرم بود يکي هم در آب

بوجود آمد . از بسکه مسحور اين آب شده بودم آمدم تا ببينم اين آب چيه که ناگهان در آب

دختر بسيار زيبايي را ديدم و محو جمالش شدم . ( ما هم اگر خودمان آن گوهري که خداوند

در ما به وديعه گذاشته را ببينيم محو جمال خودمان ميشيم : تو چون يوسفي وليکن به درون

نظر نداري ) بهش خنديدم ، ديدم که اون هم بهم ميخنده و خيلي خوشحال شدم از اينکه ديدم با

من دوست هم هست و اگر در همان لحظه صدايي به من نگفته بود که اين خودم هستم مثل

نرگس عاشق خودم ميشدم* و اينقدر در فراق خودم اشک ميريختم تا ميمردم .

حوا نقطه اوج آفرينش است . آدم تمامي درسها و اسماء را آموخت ولي اون درس نهايي

( مرا معلم عشق تو دلبري آموخت ) و اون درس غمزه ( به غمزه مسئله آموز صد مدرس

شد ) را بايد از حوا مي آموخت .
آ

ب حيات حواست و آنکه جان معرفت و جان عشق را به ما مي بخشد حواست . تاسدرة

المنتهي آدم کافي است چرا که تمام معارف و اسرار را داراست ولي اون پرواز و جهش آخر

از سدرة المنتهي تا پيش خدا را فقط با بي پروايي ميتونه طي کنه : وا فريادا از عشق وا

فريادا / کارم به يکي طرفه نگار افتادا / گر داد من شکسته دادا / ورنه من وعشق هر چه بادا

بادا و اون کسيکه ميتونه بگه هر چه بادا بادا حوا است .

* narcissus ( نرگس ) کسي بود که هاتف ( بانوي کوه که حرف ميزنه و صداش شنيده

ميشه اما ديده نميشه ) عاشقش شد و چون به عشق او پاسخ نگفت دچار نفرين وي شد و به

عشق خودش دچار ميشه و عاشق تصوير خودش در آب ميشه و چون هر چه به آب دست

ميزد آب بهم ميخورد و تصوير او را تيره ميکرد هيچگاه به خودش دست نيافت و سرانجام

از اين عشق جان باخت . ولي بعد از مرگش او را خاک نکردند بلکه به گل نرگس تبديلش

کردند .